STUDIO 111...

Λίγα λόγια για εμένα
...
Σύνδεσμοι


Γιατί δαιμονοποιούμε τους τραπεζίτες
857 αναγνώστες
Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008
08:50

 Χρονια πολλα δημητρα / δημητρη !

                                                                  http://www.pic4ever.com/images/63izs7n.gif     

Ο άνθρωπος, ούτως ή άλλως ατελές ον, δεν δέχεται ποτέ ότι φέρει την παραμικρή ευθύνη για τις πράξεις του ή έστω για μερικές από αυτές. Το «Και Εγώ Εσφαλα» σπανίως αποτελεί τμήμα του λεξιλογίου του και τις περισσότερες φορές τα σφάλματα μοιάζουν με τοξικά απόβλητα, τα οποία αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι. Οταν η μετατόπιση ευθυνών από τον εαυτό μας στους άλλους αφορά τις μικρές καθημερινές μας πράξεις, ουκ έστιν προς θάνατον. Ενα αντιβιοτικό τρίτης γενιάς… και θα αποσοβηθεί η κρίση. Οταν όμως οι καταστάσεις επιφορτίζονται το στοιχείο της παγκοσμιότητας, όπως συμβαίνει σήμερα με την τραπεζική κρίση, τότε επειγόντως αναζητάμε φταίχτες και μάλιστα αιτούμεθα την τιμωρία τους. Λογικό δεν είναι; Ποιός θα μας ψέξει; Ουδείς. Κι ας ξεπεράσαμε με τη δική μας βούληση τα όρια του ατομικού μας δανεισμού, πιστεύοντας αφελώς ότι κάποιοι εκεί έξω θα μας πετάξουν ένα δίχτυ ασφαλείας. Να όμως που αυτή τη φορά είχαμε έλλειψη στα δίχτυα ασφαλείας!

Εύκολα, λοιπόν, και αβίαστα καταλήξαμε ότι για όλα φταίνε οι τραπεζίτες. Δεν τους συμπαθούσαμε που δεν τους συμπαθούσαμε -πίνουν το αίμα του λαού, όπως λένε τα κομμουνιστικά κόμματα- μας τράβηξαν τώρα το χαλί κάτω από τα πόδια, οπότε δεν απομένει τίποτ’ άλλο από το να ξυφουλκούμε εναντίον τους και να φωνασκούμε ομαδικώς, λες κι έχουμε μπροστά μας τη Μαρία Αντουανέτα. Αλλά δεν είμαστε οι πρώτοι. Υπήρξαν άλλοι πριν από εμάς. Ο Μαρκ Τουέιν είχε πει ότι ο τραπεζίτης είναι ένας τύπος που σου δανείζει την ομπρέλα όταν ο ήλιος λάμπει, αλλά σου τη ζητάει πίσω με τις πρώτες σταγόνες της βροχής! Τη ληστρική προσωπικότητα του τραπεζίτη - τοκογλύφου συναντάμε και στον σαιξπηρικό «Εμπορο της Βενετίας». Είναι ο εβραίος Σάιλοκ, ο οποίος προτίθεται να πάρει, με βάση κάποιο συμβόλαιο, μια λίβρα σάρκας από οποιοδήποτε μέρος του σώματος του δυστυχή εμπόρου Αντόνιο. Θα ήταν ενδιαφέρον αν σ’ αυτό το σημείο προσθέταμε τον Νάθαν Ρότσιλντ, πατέρα του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος, αν και η οικογένεια Ρότσιλντ είναι η τραπεζική ιστορία από μόνη της. Οπότε, εν καιρώ…

Η παγκόσμια οικονομική ιστορία βρίθει περιπτώσεων «ανήθικων» τραπεζιτών (λες και το χρήμα έχει ηθική), όπως ο διάσημος για την απατηλή ευρηματικότητά του Αμερικανός τραπεζίτης και φιλάνθρωπος Μάικλ Μίλκεν, ο επονομαζόμενος και Junk Bond King, ο οποίος βρέθηκε στη φυλακή, έχοντας προηγουμένως μολύνει την αγορά με junk μετοχές στη δεκαετία του ’70 και του ’80. Για τον Ρίτσαρντ Φουλντ, τον άνθρωπο που γκρέμισε τη Lehman Brothers, δεν χρειάζονται συστάσεις. Ηταν ο τραπεζίτης που επιδίωξε να εκτινάξει στην κορυφή του συστήματος την επενδυτική τράπεζα και αντ’ αυτού βρέθηκε στην κορυφή της επικαιρότητας. Το 2007 η Lehman Brothers είχε τον μεγαλύτερο όγκο συναλλαγών στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου και έγινε η τέταρτη μεγαλύτερη χρηματιστηριακή εταιρεία στον κόσμο. Ο Φουλντ, του οποίου η σύζυγος πουλάει τώρα τα έργα τέχνης που έχει συλλέξει, είδε την προηγούμενη χρονιά τα κέρδη της εταιρείας του να φθάνουν τα 4,2 δισ. δολάρια. Παρά την κρίση της αγοράς, συνέχισε να τιτλοποιεί στεγαστικά δάνεια, πιστεύοντας πως θα υπάρξει κυβερνητική παρέμβαση.

Ενας άλλος εξίσου δακτυλοδεικτούμενος τραπεζίτης είναι ο ρωσοεβραϊκής καταγωγής Ιβαν Μπόεσκι. Ο Μπόεσκι ευθύνεται για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στη Γουόλ Στριτ στα μέσα της δεκαετίας του ’80, καθώς ανήγαγε την κερδοσκοπία σε επάγγελμα και εκμεταλλευόμενος τις διαφορές χρηματιστηριακών αξιών απέκτησε περιουσία 200 εκατ. δολαρίων. Η απάτη αποκαλύφθηκε και βρέθηκε για 3,5 χρόνια σε φυλακή της Καλιφόρνιας. Το όνομα του σερ Φρεντ Γκουντγουίν θα έγραφε μάλλον καλά στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, αν δεν είχε προκύψει η κρίση των ενυπόθηκων δανείων. Ο σερ Φρεντ Γκουντγουίν, ο «ατσάλινος» διευθύνων σύμβουλος της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της Βρετανίας Royal Bank of Scotland (RBS), παραιτήθηκε την περασμένη Δευτέρα από τη θέση του, ενώ η τράπεζά του υποχρεωνόταν σε επείγουσα βοήθεια 34,5 δισ. δολαρίων από την κυβέρνηση Μπράουν. Ο Γουντγουίν, αν και εφάρμοσε λίαν επεκτατική πολιτική με τεράστια κέρδη, περιέκοψε χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Χιλιάδες θέσεις εργασίας περιέκοψε και ο διοικητής της Deutsche Bank Γιόζεφ Ακερμαν, ο οποίος την ώρα που ανακοίνωνε κέρδη της τάξεως των 2,5 δισεκ. ευρώ (συνέβη το 2005 και 2006) διέτασε την απόλυση 6.500 υπάλληλων κάθε φορά. Προ ημερών πληροφορηθήκαμε ότι ο Ακερμαν παραιτήθηκε από το μπόνους μερικών εκατομμυρίων ευρώ, θεωρώντας ότι οι συνάδελφοί του έχουν μεγαλύτερη ανάγκη αυτών των χρημάτων! Θα μπορούσε, άραγε, να πράξει διαφορετικά; Νομίζω ότι αστραπιαία θα πέρασε από το μυαλό η κουβέντα του συμπατριώτη του Μπέρτολντ Μπρεχτ: Πού είναι το έγκλημα της ληστείας σε μια τράπεζα, αν τη συγκρίνουμε με την ίδρυσή της;

Οι «Τάιμς» του Λονδίνου έθεσαν προχθές ένα ερώτημα: Είναι σωστό να μισούμε τους τραπεζίτες; Να γίνονται στόχος μας; Πράγματι δεν αξίζουν τον σεβασμό μας; Η βρετανική εφημερίδα διατείνεται ότι τους αξίζει να τους μισούμε. Είναι σκέτο σκάνδαλο από μόνοι τους. Μόλις προ μηνών μάθαμε ότι άνθρωποι της Credit Suisse κάλυψαν με πλάγιους τρόπους τις τραπεζικές απώλειες προκειμένου να προστατεύσουν τα μπόνους τους. Οι τραπεζίτες υπήρξαν πάντα κόκκινο πανί. Το παραξήλωσαν όμως όταν έδειξαν να μην κατανοούν την μπίζνα του αυξανόμενου κεφαλαίου και έγιναν μισητοί όταν αρνήθηκαν να αναλάβουν τις ευθύνες των αποτυχιών τους (κοινοί άνθρωποι και αυτοί), όντας βέβαιοι ότι οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις θα τους καλύψουν.

Το κίνημα των ρομαντικών θρηνούσε παλιότερα τη λεηλασία των πνευματικών αξιών από τις εμπορικές συναλλαγές. Το εργατικό κίνημα έχει καταδικάσει τη συσσώρευση πλούτου που κατά τον Μαρξ παράγει συσσώρευση μιζέριας, οδηγεί στη δουλεία, την άγνοια, τ η βαναυσότητα και την ηθική εξαχρείωση. Εκτοτε έχουμε διανύσει τεράστιες αποστάσεις και πολλά από τα θέσφατα του παρελθόντος έχουν ξεπεραστεί. Δεν ξεπερνιέται ωστόσο το γεγονός ότι οι σημερινοί τραπεζίτες (ομολογουμένως παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη οικονομία και μας βοηθούν να απολαμβάνουμε την υλική ευημερία), με τις πρώτες μεγάλες αναταράξεις, φροντίζουν να τραβήξουν προς το πρόσωπό τους τις μάσκες οξυγόνου, και ας γίνεται γύρω τους χαμός. Γι’ αυτό και τους δαιμονοποιούμε.

Πρόσωπα - Ρίτσα Μασούρα

http://ritsmas.wordpress.com/

 

      Το  Blogs  για μια εβδομαδα ειναι

   Στην Κατηγορια Ειδικων Χαρακτηριστικων

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Όσο Υπάρχει θάνατος.....ζήτω η αλητεία...

Μετοχές





 

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις