STUDIO 111...

Λίγα λόγια για εμένα
...
Σύνδεσμοι


ΑΣΥΓΚΡΑΤΗΤΟς.... ο ΝΤΙΟΓΚΟ...!
1082 αναγνώστες
Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008
11:23

 

Ασυγκράτητος ο Ντιόγκο!
                                 
Ο Βραζιλιάνος σούπερ σταρ δίνει "φτερά" στον Ολυμπιακό και τον οδηγεί εκ του ασφαλούς στον τίτλο ξεπερνώντας την περίοδο αφλογιστίας...
"Ο Ντιόγκο εμφανίζεται πεισμωμένος, το μάτι του "γυαλίζει" εν όψει ΠΑΟΚ" επεσήμανε ο gavros.gr την παραμονή του αγώνα στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" και η ...; "παράσταση" που έδωσε ο βραζιλιάνος μας δικαίωσε. Κάτι παραπάνω, βέβαια, γνωρίζαμε, όταν γράφαμε πως ο πιτσιρικάς "ετοιμάζεται να δώσει απαντήσεις". Δεν ήταν θέμα ενστίκτου, ή μαντικής ικανότητας. Τέτοια δεν υπάρχουν στις μέρες μας... Απλά, τα μηνύματα που είχαμε λάβει από το Ρέντη, αλλά και τα λεγόμενα του Ντιόγκο στους συμπαίκτες του, έδειχναν πως ο πιτσιρικάς ήταν ...; ασυγκράτητος. "Έκαιγε" μέσα του για την επιστροφή στα γκολ και, μάλιστα, παρούσας της μητέρας του και της μικρής του αδελφής (μπήκε μαζί της στο γήπεδο). Κι ο τρόπος που όλοι πανηγύρισαν μαζί με τον Ντιόγκο δείχνει ότι πλέον ξεπεράστηκαν οι αρχικές αμφισβητήσεις στο πρόσωπο του Βραζιλιάνου και κάποιες... ζήλιες από συμπαίκτες του! Όλοι τώρα τον αποθεώνουν και αναμφίβολα όλοι τον στηρίζουν... Τη νίκη επί του ΠΑΟΚ με   2-0αρακολουθήσατε Live από το gavros.gr. Μικρά και φωτορεπορτάζ από το "Καραϊσκάκη". Η κριτική των παικτών. Τι είπε μετά το ματς ο Βαλβέρδε... Προσγειωμένοι οι παίκτες του Θρύλου...
 
 

GAVROS...

.

Ο ΚΙΤς «πολιτισμός» της ΧΟΥΝΤΑς....

stones17 Απριλίου 1967. Η εποχή που διεθνώς το τρίπτυχο sex, drugs, Rock n Roll κυριαρχεί στη νεολαία. Στην Αθήνα η συντηρητική τάξη πραγμάτων της εποχής αντιμετωπίζει τα περίεργα παιδιά με τα μακριά μαλλιά, τα οποία ακούν rock μουσική ως τεντιμπόηδες.Tέσσερις ημέρες πριν επιβληθεί το απάνθρωπο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών, το θρυλικό συγκρότημα Roling Stones βρίσκεται στην Αθήνα για μία συναυλία η οποία στη συνέχεια διακόπηκε με παρέμβαση της αστυνομίας. Στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας η συναυλία διήρκεσε μόλις 20 λεπτά. Ο λόγος. Απλά ο ατζέντης του συγκροτήματος είχε ξεκινήσει να μοιράζει κόκκινα τριαντάφυλλα στο κοινό. Η αστυνομία θεώρησε αυτή την κίνηση «φιλοκομμουνιστική προπαγάνδα». Και να φανταστεί κανείς πολύ λίγο πριν την έξοδο των τάνκς στους δρόμους της Αθήνας. Το θρυλικό συγκρότημα πρόλαβε να πει μόλις 4 τραγούδια εκείνο το βράδυ. Η συνέχεια είχε πολύ ξύλο και επεισόδια. Κλασσικό και τυπικό παράδειγμα λογοκρισίας. Η 17η Απριλίου του 1967, όμως, αποτέλεσε απλά την πρόβα τζενεράλε για ότι θα ακολουθούσε. Εξ’ άλλου η Χούντα ευνούχισε κάθε υποψία πολιτιστικής παραγωγής στην επταετία που ακολούθησε. Τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμη. Σήμερα  την 35η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το «Κ-P», παρουσιάζει μερικά μόνο παραδείγματα από την "αντίληψη" της Χούντας για τον πολιτισμό.

Υπό στρατιωτική διοίκηση

Όταν υπεύθυνος για τις Τέχνες και τα γράμματα σε «κυβερνητικό» επίπεδο, αναλαμβάνει ένας συνταγματάρχης, τότε μπορεί κανείς να αντιληφθεί και την «ποιότητα» του (ποιητική αδεία) «πολιτιστικού κυβερνητισμού». papadopoulos patakos

Την 1η Νοεμβρίου 1970 ο αρμόδιος για θέματα πολιτισμού της Χούντας, ο Συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς παρατηρεί στην Καλαμάτα κατά την θεμελίωση της «Μουσικής Στέγης» : «Η διαφορά μεταξύ ζώου και ανθρώπου ευρίσκεται εις τούτο: ότι ο άνθρωπος αναπτύσσει πνευματικήν δραστηριότητα, ενώ τα ζώα περιορίζονται αις υλικάς ενεργείας υπαγορευομένας εκ των ενστίκτων». Συνεχίζοντας σε ένα παραλήρημα προσθέτει ότι "Οι πρόγονοί μας, με επικεφαλής τον Αριστοτέλην επίστευον, ότι η μουσική συμβάλλει εις τον εξευγενισμόν της ψυχής. Προς τούτοις ο Αριστόξενος τον 3ον π.Χ. αιώνα, εκυκλοφόρησεν σύγγραμμα, εν τω οποίω εξηγεί και αναλύει την ηθικήν επίδρασιν της μουσικής επί του χαρακτήρος του ανθρώπου. Συνεστήθη τότε μάλιστα και η μουσική ως μέσον ψυχοθεραπευτικής αγωγής, ο δε Θεόφραστος υπεστήριζεν ότι δι' αυτής λησμονεί κανείς τους πόνους των αρθρίτιδων και την ισχιαλγίαν. Ολαι αυταί άι θεωρίαι των Ελλήνων επιβεβαιούνται και δι' αυτό εις τας ιατρικώς προηγμένας χώρας γίνεται χρήσις εις τα νοσοκομεία της λεγομένης Μουσικοθεραπείας." Τρία, περίπου χρόνια, νωρίτερα, οι πραξικοπηματίες με ανακοίνωση στον Τύπο στις 2 Ιουνίου του 1967  αποφάσιζαν ότι "Διά προκηρύξεως του αρχηγού ΓΕΣ αντιστρατήγου κ. Οδ. Αγγελή, απαγορεύονται καθ'άπασαν την Επικράτειαν και καθ' οιονδήποτε τρόπον η μετάδοσις ή εκτέλεσις μουσικής και ασμάτων του κομμουνιστού Μίκη θεοδωράκη, τα οποία εκτός των άλλων, αποτελούν και μέσον συνδέσμου μεταξύ των κομμουνιστών. Επίσης απαγορεύονται οι ύμνοι των διαλυθεισών κομματικών νεολαιών. Οι παραβάται θα παραπέμπονται εις τα έκτακτα στρατοδικεια».

Μνημείο λογοκρισίας

papadopoulosΤο καλοκαίρι του 1967 τα Επιδαύρια πραγματοποιήθηκαν παρουσία του προέδρου της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Κόλλια και του αντιπροέδρου Γρηγόριου Σπαντιδάκη. Την ίδια περίοδο παίζεται από τα ραδιόφωνα σε εκτέλεση από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση (ναι καλά διαβάσατε) και από την Βίκυ Μοσχολιού ο «Ύμνος της Επαναστάσεως».  Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος χαρακτήριζε την περίοδο που ακολουθούσε μετά την επιβολή του πραξικοπήματος «Εποχή πνευματικού φωτός». Βέβαια την ίδια ακριβώς περίοδο είχε αφαιρεθεί η ιθαγένεια από τους Μελίνα Μερκούρη, Ν. Νικολαϊδη, Ριχάρδο Σωμερίτη,  Γ. Μπέικο, Κ. Κοτζιά, Γ. Βουρνά, Αν. Παπαδόπουλο.

Στο πεδίο του πολιτισμού και πέρα από τα δεινά της Χούντας για τον ελληνικό λαό η επταετία για την ελληνική ιστορία είναι το απόλυτο μνημείο λογοκρισίας, στην μουσική, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.

Στις 12 Μαϊου του 1967 η κυβέρνηση αποφασίζει και διατάσσει να απαγορευθεί η κυκλοφορία 800 βιβλίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων.  Το «πνευματικό φως» του Παπαδόπουλου δεν αφήνει περιθώρια στον Τολστόι, στη Σιμόν Ντε Μποβουάρ, στον Σολενίτσιν, στον Σάρτρ, στον Αραγκόν, ακόμη και στον Μπαλζάκ. Η Χούντα βύθιζε τη χώρα στο απόλυτο σκοτάδι. Ακόμη πιο εξωφρενική ήταν η λογοκρισία που υπέστη ο Αριστοφάνης και συγκεκριμένα το έργο του «Ειρήνη» ή ακόμη οι Τρωάδες και οι ικέτιδες του Ευριπίδη, αλλά και ο «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου. Οι παραστάσεις δεν ανέβηκαν με το επιχείρημα ότι την μουσική είχε συνθέσει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος για το καθεστώς ήταν «κομμουνιστής συνωμότης».

Είναι περιττό βέβαια να υπενθυμιστεί ότι στην κορυφή της «πολιτιστικής» black list της δικτατορίας βρέθηκε οποιοδήποτε μαρξιστικό ή μαρξιστοφανές ανάγνωσμα και φυσικά στρατευμένοι ποιητές, όπως ο Γιάννης Ρίτσος.

Με την έναρξη της δικτατορίας η εφημερίδα (φιλοχουντική) "Ελεύθερος Κόσμος"  βέβαια καλούσε το καθεστώς να έρθει σε επαφή με τον πνευματικό κόσμο. Έτσι το 1970 «υπακούοντας στην πρόσκληση του εκδότη του ‘Ελεύθερου Κόσμου’ Σάββα Κωνσταντόπουλου να έρθει σε επαφή η κυβέρνηση με τον πνευματικό κόσμο (πρωτοβουλία για την οποία τον συνεχάρη με επιστολή της η συγγραφέας Λιλίκα Νάκου), επισκέπτεται την υπέργηρη ποιήτρια Μυρτιώτισσα, υποσχόμενος συντάξεις και περίθαλψη των συγγραφέων, την ίδια στιγμή φυσικά όπου η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας τα μέλη ήταν κυρίως αριστεροί, έχει διαλυθεί. Η άλλη εταιρεία, η Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, δεν υφίσταται απολύτως καμία δίωξη για τον απλούστατο λόγο ότι είτε συμπαθούσε είτε δεν έπαιρνε θέση έναντι της χούντας» (ΒΗΜΑ, 20/4/1997).

Η Χούντα και το θέατρο

minotisΊσως αν ρωτήσει κάποιος μερικούς από τους ανθρώπους του θεάτρου, οι οποίοι ξεκίνησαν την καριέρα τους στα χρόνια της επταετίας θα ακούσει και ευνοϊκά σχόλια. Για παράδειγμα ο Γιώργος Πατσάς λέει στο Βήμα στις 20/4/1997 ότι «Ούτε αναγέννηση ούτε καταστροφή χαρακτηρίζει την πορεία του Εθνικού Θεάτρου και του ΚΘΒΕ κατά τη διάρκεια της επταετίας». Η πραγματικότητα συνολικά είναι εντελώς διαφορετική. Όταν το 1969 ιδρύθηκε ο Οργανισμός Κρατικών Θεάτρων Ελλάδος πρόεδρος είχε αναλάβει ο στρατηγός … παρακαλώ Βασίλειος Παξινός. Απαγορεύτηκε η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη στις τραγωδίες, ενώ από το Εθνικό Θέατρο ο Αλέξης Μινωτής και η Κατίνα Παξινού. Γενικότερα τοποθετήθηκαν σε διοικητικές θέσεις άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν καμία – μα καμία – σχέση με το θέατρο. Γενικότερα η αντίληψη, σήμερα, είναι ότι η Χούντα εκμεταλλεύτηκε ακόμη και το θέατρο για να προπαγανδίσει. Το θεατρικό «μενού» περιείχε πολύ αρχαίο θέατρο, τραγωδία και κωμωδία, Σαίξπηρ και Μολιέρο.

Κίτς … και πάλι κιτς

Άλλη μια «πολιτιστική» προσφορά της Χούντας ήταν οι ατελείωτες τηλεοπτικές προβολές του Παπαδόπουλου και του Παττακού να χορεύουν Τσάμικα, να τσουγκρίζουν αυγά, να συμμετέχουν σε πανηγυράκια με σούβλες και αρνιά και να περιβάλλονται από … χειροκροτητές σε ένα στημένο κίτς πανηγύρι διαρεκίας με πολλές κορδέλες εγκαινίων τις οποίες έκοβε ο Παττακός. Ελληνικές σημαίες και ο Φοίνικας «πρώτη μούρη» σε ολόκληρη την Αθήνα. Ο ελληνικός λαός παρακολούθησε και «υπέρλαμπρες» φιέστες για την επέτειο του πραξικοπήματος όπως για την «Πολεμική Αρετή των Ελλήνων» στο Καλλιμάρμαρο. Η ελληνική ιστορία γελοιοποιήθηκε όσο ποτέ άλλοτε σε πανηγύρια με άρματα από φενιζόλ. Αρχαίες τριήρεις και θωρηκτό «Αβέρωφ».

giortiΚαταπληκτική είναι η παλαιότερη περιγραφή του σόου από την Αναστασία Λαμπριά στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ «Τεράστιο τιμόνι πλοίου έχει στηθεί πάνω σε άλλη λουλουδένια βάση, εισβάλλουν μικρογραφίες πυραύλων, σκάλες στις οποίες καταλήγουν οι αχτίδες του ηλίου της 21ης Απριλίου, κάθε λογής ικριώματα και κατασκευές είναι οι προπομποί μόνο του κυρίως θεάματος που ακολουθεί: εκατοντάδες νεαροί και νεαρές επιστρατεύθηκαν για να συμβάλουν στη νεοελληνική παρωδία του «Χιτώνα» και του «Μπεν Χουρ». Πάνω σε άλογα, σε άρματα, σε κάθε λογής τροχήλατα μέσα, ντυμένοι αρχαίοι Ελληνες, Ρωμαίοι, Καρχηδόνιοι, Αραβες, Βυζαντινοί, Πέρσες, μακεδονομάχοι με μουστάκια που κρέμονταν έτοιμα να ξεκολλήσουν, αλλά μεταμφιεσμένοι και σε κομμουνιστές, Κορεάτες, Ιταλούς, Γερμανούς και όλους τους άλλους εχθρούς της Ελλάδας, έδωσαν μάχες μπροστά στις κατάμεστες κερκίδες του Σταδίου για να επικρατήσει στο τέλος και να στεφανωθεί με τη Δόξα η πολεμική αρετή των Ελλήνων.

Κοπέλες με περικεφαλαίες, με κάνιστρα, με δάδες, με στεφάνια διάνθιζαν το απαράμιλλο θέαμα. Ταυτοχρόνως ελικόπτερα έριχναν σχοινιά με σούπερ πεζοναύτες στο κέντρο του Σταδίου. Στο τέλος, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με βήμα ταχύ, βλέμμα συγκινημένο και ενθουσιώδες και υψωμένο βραχίονα χαιρέτισε και συνεχάρη τα πλήθη. Η μεγαλομανία της τυραννίας είχε παραχωρήσει τη θέση της στην πιο σαχλή γελοιοποίηση και έτσι το κιτς της Εθνοσωτηρίου μπορούσε επάξια να σταθεί δίπλα στην εικόνα όλων των άλλων ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Και οι βουβοί δέκτες αυτού του βροντερού θουρίου που εκκωφαντικά αναπαραγόταν από κάθε είδους μεγάφωνα επί επτά χρόνια αναγκάστηκαν να μυηθούν εξ απαλών ονύχων σε πολλά, μεταξύ των οποίων το κιτς της πολιτικής αλλά και η πολιτική του κιτς. Η δικτατορία τούς είχε δώσει ένα γενναίο και αποδεδειγμένα αξεπέραστο μάθημα».

http://www.kolonaki-press.com/

Σχόλια

17/11 12:38  Habanero
'Ασε τα σάπια σου στουντιάρχη, πές την αλήθεια, ότι δεν σου άρεσε η χούντα επειδή ήταν με τον Παναθηναϊκό...
17/11 14:29  studio111
Μαρτυριαρη!...
17/11 22:30  CHRISKON
Οσο για τη μουσική και το θέατρο λες τη μισή αλήθεια.Ναι μεν πρόεδρος του Οργαν. κρατικών Θεάτρων ήταν ο στρατηγός Παξινός αλλά δε λες ποιούς συνεργάτες - προσωπικότηες είχε μεταξύ των οποίων και τον λογοτέχνη ΤΑΣΟ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ ( ΟΙ ΠΑΝΘΕΟΙ κλπ).Οπως επίσης την ίδρυση του Υπουργείου Πολιτισμου.Οταν αναφερόμαστε σε γεγονότα επιβάλλεται να είμαστε αντικειμενικοί.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Όσο Υπάρχει θάνατος.....ζήτω η αλητεία...

Μετοχές





 

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις