STUDIO 111...

Λίγα λόγια για εμένα
...
Σύνδεσμοι


ΕΙΜΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ;;
977 αναγνώστες
Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007
20:13

Ένας τύπος, στον πάγκο του μπαρ, σκυμμένος, βαρύς και ασήκωτος. Κοιτάει Συνέχεια το ποτήρι του. Επί μίση ώρα έτσι, εντελώς ακίνητος. Κάποιος άλλος, αλέγρος και καλαμπουρτζής, που έπαιζε μπιλιάρδο με τις ώρες, τον πιάνει το μάτι του έτσι να κοιτάει το ποτό του ατελείωτα και να μην πίνει, και για πλάκα μια και δυο αρπάζει το ποτήρι του αλλουνού και το κατεβάζει μονορούφι. Ο τύπος μας βάζει τα κλάματα.
- Έλα ρε φιλάρα, μια πλάκα κάναμε! Θα σου παραγγείλω ένα ίδιο, κερνάω εγώ. Δεν γουστάρω να βλέπω άντρες να κλαίνε!
Και ο δικός μας...
- Δεν είναι αυτό. Είναι που η σημερινή μέρα είναι η χειρότερη της ζωής μου. Πρώτα, παρακοιμήθηκα το πρωί και άργησα να πάω στο γραφείο. Το αφεντικό μου τσατίστηκε και με απόλυσε. Βγαίνω να πάρω το αυτοκίνητο μου και μου το είχαν κλέψει. Το δήλωσα στην αστυνομία και μου είπαν καλά κρασιά που θα το ξαναβρείς. Παίρνω ένα ταξί να γυρίσω σπίτι και ξεχνάω μέσα το πορτοφόλι με όλες πιστωτικές κάρτες. Το παρατηρώ τελευταία στιγμή, φωνάζω τον ταξιτζή να σταματήσει και αυτός την κοπάνισε ρίχνοντας μου μια μούντζα. Μπαίνω στο διαμέρισμα και πέφτω απάνω στη γυναίκα μου στο κρεβάτι με τον θυρωρό. Φεύγω αηδιασμένος, μπαίνω σ αυτό εδώ το μπαρ κι απάνω που ετοιμαζόμουνα να βάλω ένα τέλος στη ζωή μου, εμφανίζεσαι εσύ και... μου πίνεις το δηλητήριο! ΕΙΜΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ;;

Ένα μεσόκοπο ζευγάρι, κλείνοντας τριάντα χρόνια γάμου, αποφασίζει να επαναλάβει το ταξίδι που έκαναν στον μήνα του μέλιτος. Αρχίζουν, λοιπόν, να επισκέπτονται όλα τα αγαπημένα μέρη πλημμυρισμένοι από ευτυχισμένες αναμνήσεις. Κάποτε φτάνουν έξω από ένα περιφραγμένο αγρόκτημα.
- Γλύκα μου, λέει ο άντρας, θυμάσαι που κάναμε έρωτα σε τούτο το σημείο; τη ρωτάει ο σύζυγος.
- Φυσικά αγάπη μου, λέει η σύζυγος, και θέλω να το επαναλάβουμε!
Πράγματι, κατεβαίνουν απ' το αμάξι, γδύνονται και η γυναίκα ακουμπάει την πλάτη της στο δικτυωτό σύρμα του φράχτη. Ο άντρας της πέφτει επάνω της και κάνουν έρωτα σαν τρελοί. Όταν τελείωσαν, ντύθηκαν και ξαναμπήκαν στο αυτοκίνητο.
- Λατρεία μου, λέει παθιασμένα ο άντρας, δε θυμάμαι τότε -ούτε και ποτέ σε αυτά τα τριάντα χρόνια που είμαστε παντρεμένοι- να μου έχεις κάνει τέτοια τινάγματα και κουνήματα! Ήταν εκπληκτικό! Ούτε καν την πρώτη φορά που το κάναμε πάνω στον φράχτη!
- Ναι, απαντά η γυναίκα. Αλλά τότε, αυτός ο καταραμένος φράχτης δεν ήταν ηλεκτροφόρος.

             ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ              

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Όσο Υπάρχει θάνατος.....ζήτω η αλητεία...

Μετοχές





 

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις