STUDIO 111...

Λίγα λόγια για εμένα
...
Σύνδεσμοι


Πάμε μπουζούκια…Καλοχαιρέτα?
1453 αναγνώστες
Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007
20:28

                                         

                                             

Μία ματιά στην ιστορία

Για να καταλάβουμε τη μορφή των μπουζουκιών, όπως υπάρχει σήμερα, θα πρέπει να ρίξουμε μία ματιά στην νέα ελληνική ιστορία. Να δούμε δηλαδή ότι ο Έλληνας, αναγκάστηκε να κάνει διαχρονικά τον πόνο και την κακοπέρασή του, διασκέδαση. Αυτή είναι λοιπόν η συνταγή των μπουζουκιών. Κεφάτο "σεκλέτι".

Κάτι που παρατηρείται τόσο στους στίχους (ειδικά στην εποχή μας τα γκομενικά έχουν τον πρώτο λόγο), όσο και στη μουσική (τσιφετέλι, ζεϊμπέκικο και κάποια pop κομμάτια κυριαρχούν).

Η νοοτροπία παραμένει η ίδια, εδώ και χρόνια, από τότε που οι τραγουδιστές παρέμεναν καθιστοί στα πάλκα, όπως ο Τσιτσάνης, μέχρι να τους σηκώσει ο Βοσκόπουλος και να φτάσουμε στη σημερινή μορφή, όπου τα πράγματα έχουν ξεφύγει κάπως, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις, όλοι έχουν το νου τους στο τι φοράει και πως βγαίνει ο τραγουδιστής, παρά στη μουσική και στον στίχο.

Οι φάτσες που θα βρεις

Ο γκλαμουράτος

Δεν τον ενδιαφέρει ποιος τραγουδάει, ίσως δεν τον έχει ξανακούσει κιόλας, αλλά έχει στο νου του την εντύπωση που θα κάνει στην παρέα του και στους γύρω, ίσως και σε περισσότερους αν υπάρχει και κανένας φωτογράφος εκεί γύρω και μετά κάνει την εμφάνισή του στις κοσμικές στήλες. Κάθεται πάντα στο πρώτο κεντρικό τραπέζι του μαγαζιού, πετάει όλο το πρώτο νεκροταφείο σε λουλούδια και έχει πάντα θερμή χειραψία με το πρώτο όνομα, ΄στο οποίο στέλνει διαρκώς κοπέλλες με δίσκους από γαρύφαλα.

Ο φανατικός

Πρόκειται για τον πιο φανατικό οπαδό του καλλιτέχνη που εμφανίζεται. Μετά από χρόνια που τον παρακολουθεί, όλοι γνωρίζουν το πάθος του και είναι πάντα εκεί για να στηρίξει τον τραγουδιστή, που τόσο λατρεύει. Αναλόγως την οικονομική του κατάσταση, είναι στο πρώτο ή στα πίσω τραπέζια, διαρκώς όρθιος να τραγουδάει το πρόγραμμα το οποίο ξέρει απ' έξω κι ανακατωτά. Εκτός της χειραψίας που έχει με τον τραγουδιστή πηγαίνει συχνά και για αυτόγραφο στα καμαρίνια, ενοχλώντας τον την ώρα που ξεκουράζεται και δαγκώνει δυο μπουκιές από το σάντουιτς που έχει μπροστά του.

Ο επαρχιώτης

Συχνά-πυκνά για να γεμίσουν τα μαγαζιά, επιστρατεύονται πούλμαν από την επαρχία (κάτι από πολιτική συγκέντρωση των 80s). Διψασμένοι πάντα, τόσο για χορό στην πίστα μέχρι ξεβιδώματος, όσο και για φωτογραφίες με τον τραγουδιστή, οι συμπολίτες μας που έρχονται από όλη την Ελλάδα, βοηθούν τους μαγαζάτορες να βγάλουν τα σπασμένα, αφού οι Αθηναίοι δεν φτάνουν.

Τα "κοριτσάκια με τα σπίρτα"

Όσοι έχετε επισκεφθεί έστω και μία φορά τα μπουζούκια, θα έχετε αντιληφθεί ότι τραγουδιστές όπως ο πρωτομάστορας Ρουβάς, αλλά και οι Νίνο, Καλομοίρα και γενικά οι εκπρόσωποι της νέας γενιάς που βγήκε από τα γνωστά Fame story και Dream Show, έχουν το δικό τους κοινό.

Πρόκειται για τα κοριτσάκια Δημοτικού και Γυμνασίου, που πότε με τους γονείς τους, αλλά και πότε κατά γκρουπ των δέκα ή και παραπάνω, επισκέπτονται τα νυχτερινά μαγαζιά, για να πάρουν μία δόση του αγαπημένου τους ειδώλου.

Από νωρίς κατακλύζουν τον εξώστη, σκαρφαλώνουν σε όποιο καλύτερο σημείο βρουν που να έχει καλή ορατότητα και αναμένουν με υπομονή την εμφάνιση του "Θεού (ή Θεάς)".

Μόλις αυτή γίνει ξεκινάει ένα ντεμαράζ ουρλιαχτών, λιποθυμιών κ.τ.λ που καταλήγει στην πίστα για την καθιερωμένη φωτογραφία (που συνοδεύεται συχνά με φιλάκι στον τραγουδιστή που συνήθως αποχωρεί κατασαλιωμένος) και την ηθική ικανοποίηση ότι τη Δευτέρα στο σχολείο, όλοι θα ακούν τα κατορθώματα και θα ζηλεύουν.

Η φωτογραφία γίνεται πάντα κορνίζα στο δωμάτιο και τοποθετείται δίπλα στα εικονίσματα για να τη φιλάει το παιδί πάντα πριν κοιμηθεί.

Ο Τζάμπα Μαν

Είναι η κλασσική περίπτωση, του ανθρώπου που πριν πάει στα μπουζούκια έχει ξεφυλίσει προσεκτικά όλα τα περιοδικά που αφορούν στην εύρεση κέντρου διασκέδασης για να καταλήξει στην πιο οικονομική λύση.

Φτάνοντας στο μαγαζί, κάθεται πάντα στο χειρότερο τραπέζι (συνήθως δίπλα στην τουαλέτα του εξώστη), παραγγέλνει τα απολύτως απαραίτητα και περιμένει να αρχίσει το πρόγραμμα. Τη στιγμή που το γκαρσόνι του φέρνει τα φυστίκια, κοιτάζει καχύποπτα μήπως και του τα χρεώσει έξτρα, ενώ φροντίζει πάντα μην τυχόν το ουίσκι είναι σπέσιαλ και πλήρωσει το πατραπάνω 20ευρω.

Για λουλούδια ούτε λόγος φυσικά, αφού... οι καιροί είναι δύσκολοι και τα έξοδα τρέχουν. Συνήθως με αυτούς τους τύπους, η πιο αστεία ώρα είναι αυτή του λογαριασμού, κατά τη διάρκεια της οποίας γίνονται ομηρικές μάχες με τον σερβιτόρο, ώστε να ανακαλυφθεί από που προέρχεται αυτό το έξτρα πεντάευρω που ξεπερνάει τους ακριβείς υπολογισμούς που έγιναν στο σπίτι μέσω Αθηνοράματος.

Ο αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος, τα αποκαλούσε πολιτιστικά κέντρα. Ο λαός τα λέει σκυλάδικα και οι επιχειρηματίες κέντρα διασκέδασης. Όποια ονομασία κι αν τους δώσει κάποιος, τα μπουζούκια παραμένουν, ο αγαπημένος τρόπος διασκέδασης των Ελλήνων.

                                               

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Όσο Υπάρχει θάνατος.....ζήτω η αλητεία...

Μετοχές





 

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις